479به زهد و ورع انيس بود، بناءًعليه ليالى عمر خود را به سه قسمت تقسيم كرده، يك شب را به قيام و ديگرى به ركوع و سيمى را به سجود منحصر داشته بود. چون ابن ابى‌مليكه صلابت دينيه ابن‌زبير را تعريف كند گويد:
ابن‌زبير در يكى از روزهاى محاصره نماز مى‌كرد، يك سنگ بسيار بزرگ كه به‌منجنيق انداخته مى‌شد، از ميان سينه و لحيه ابن‌زبير گذشت، علاوه بر اينكه ابن‌زبير در نماز استقامت نمود، در خضوع و خشوع و قرائت و ركوع به‌قدر ذره‌اى تعجيل ننموده، مانند ساير ايام تبديل اركان نماز قيام فرمود. من سوگند ياد كنم كه ابن‌زبير يك شخص شجاعت انتسابى بود، كه جلد او با لحم او مركب و لحم او با رگ‌هاى او ممزوج و رگ‌هاى او با استخوان‌هاى او مألوف بود و نفس و روحش كه در ميان جنبين قوى‌البنيه او بودند، با ساير اعضاى او مخلوط و درهم بود. از حضرت رسول سى و دو حديث نقل و روايت كرده و به‌شرف ردف 1 مطيه حضرت رسالت‌پناه مشرف آمده بود.
حجاج بى‌باك ابن‌زبير را دفن كرده و ساحه فيض مساحه مسجدالحرام را از سنگ‌ها و خون‌هايى كه جارى كرده بود پاك ساخته، به عبدالملك مروان نوشت كه ابن‌زبير كعبه مكرمه را مغاير طرز و هيئتى كه قبايل قريش ساخته بود تعمير و به‌طرف غربى او نيز علاوه بر آن يك در مفتوح داشته است. به اين جهت تغيير دادن اساس بقعه مقدسه براى ما به‌درجه لزوم رسيده است.
در جواب موافق دستورالعملى كه از عبدالملك وارد شده بود ديوار شامى بيت‌الله را هدم و قلع نموده، از طرف حجر اسماعيل شش ذرع و يكوجب جا را در خارج گذاشته و باب شريف غربى را مسدود و ديوارى را كه از طرف شام خراب كرده بود، موافق طرز قديمى كه قريشيان سوخته بودند تجديد نمود، محل شريفى كه حجاج او را به‌خارج گذاشت جهت حجر اسماعيل است. قبايل قريش به‌واسطه نداشتن مخارج،