278شده و به ديار ديگر نقل و هجرت كند. عمرو بن عامر در جواب گفت:
من حكماً و حتماً در تصور آنم كه در ارض مكه بمانم. اگر به رضاى خود محلي براى اقامت من بنماييد با شما برادرانه حركت كرده و نصرت و معاونت نمايم، اگر در مخالفت اصرار نماييد مرعاهاى شما را ضبط و تصرّف و به قوه جبريه شما را از مسكن و مأواى خودتان درآورده و به خارج حدود اخراج كنم، اگر چنانچه متصدى حرب شويد بعونالله مقابله و غلبه نموده، رجال شما را مقتول تيغ حقارت و اطفال و نسوان را بسته زنجير اسارت كنم.
بهواسطه مخالفتى كه از طرف جرهميان كرده شد عمرو بن عامر بهقوت تمام سهشبانهروز بدون فاصله مقاتله نموده عاقبةالامر جرهميان را فرارى ساخت، مكه مكرمه را ضبط و تسخير و طوايف جرهميان را كه بهدست مىآورد مقهور مىفرمود. در اين محاربه اولاد بكر بن عبد مناة بن كنانه و غبشان خزاعى نيز موجود بود، در مقابل سيّئات اعمال جراهمه نفوس زياد از آنها تلف شده، عاقبت كار، همه آنها از مكه اخراج گرديده و به كوههاى يمن مطرود شدند. واقعاً هر حكمدارى كه در داخل مكه جبر و ظلم را اعتياد نمود، مطلقاً به هلاكت رسيد و قبيله آن حكمدار از مكه اخراج كرده شد، حتى به همين لحاظ است كه چون آن شهر معظم اعناق جبابره را تبك مىكند يكى از اسماء آن شهر مقدس را بكه گفته شده است. كسانىكه بخواهند به تفصيلات اين وقعه مطلع شوند بهصورت چهارم وجهه رابعه مرآة مدينه مراجعه كنند.
چون حكومت مكه معظمه از تصرّف جراهمه بيرون آمده و در تحت استيلاى خزاعيان شد، بنواسماعيل كه قبل از آن به اطراف ممالك و بلدان پراكنده شده بودند، به مكه معظمه معاودت كرده پس از استحصال اجازت از خزاعيان در داخل ارض مقدسه كعبةالله اقامت ورزيدند. اگرچه پس از مدتى مضاض بن عمرو نيز اقامت در مكه مكرمه را از خزاعيان درخواست نمود وليكن افراد بنوخزاعه خواه به اقامت خود مضاض بن عمرو و خواه به سكناى فردى از افراد جراهمه موافقت ننموده و گفتند