86 « وَ مٰا أَنْزَلْنٰا عَلَيْكَ الْكِتٰابَ إِلاّٰ لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِي اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ » (نحل:64)

ما اين كتاب را بر تو نازل نكرديم، مگر براى اينكه آنچه را در آن اختلاف كرده‌اند، براى آنها روشن كنى و [اين قرآن] مايه هدايت و رحمت است براى قومى كه ايمان مى‌آورند.

بر اين اساس، سخن پيامبر (ص) در موارد اختلاف، فصل‌الخطاب خواهد بود. ايمان به قرآن وقتى كامل است كه ايمان به تمام آيات آن را شامل شود، وگرنه شخص، گرفتار تبعيض در ايمان خواهد شد و قرآن چنين افرادى را به شدت سرزنش كرده ¹ و كافران راستين خوانده است. ²

بنابراين براى دورى از گرفتار شدن به تبعيض در ايمان، لازم است كه انسان به تمام آيات، از جمله آيه‌اى كه پيامبر اكرم (ص) را مرجع حل اختلاف مى‌داند، ايمان آورد. اختلاف در مخاطبان آيه تطهير نيز از همين دسته است كه بايد براى حل آن به سخنان پيامبر اكرم (ص) مراجعه كرد. يكى از حديث‌هايى كه مخاطب آيه را معلوم مى‌سازد، روايتى است كه «طبرى» در تفسير خود ذكر كرده است:

بكر بن يحيى بن زبان عنزى بر ما روايت كرد كه گفت: مندل روايت كرد از اعمش از عطيه از ابوسعيد خدرى كه گفت:

قال رسول‌الله (ص) : «نُزلتْ هَذِه الْآيةُ فِي خَمسةٍ: فيّ وَ في عَليٍّ رضي الله عنه و حسن رضي الله عنه و حسين رضي الله عنه و فاطمة رضي الله