150... اى مردم! آيا مىدانيد هنگامى كه خداوند آيه « إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً » را نازل كرد، رسول خدا (ص) مرا و فاطمه و دو فرزندم حسن و حسين را نزد خود آورد. سپس كسايى بر ما افكند و به درگاه خداوند عرضه داشت: «بارالها! اينان اهلبيت و گوشت من هستند. آنچه آنان را به درد آورد، مرا به درد مىآورد. آنچه آنان را آزار دهد مرا آزار مىدهد و آنچه آنان را در تنگنا قرار دهد مرا در تنگنا قرار مىدهد. پس پليدى را از آنان دور ساز و آنان را كاملاً پاك قرار ده».
امسلمه گفت: «اى پيامبر خدا! من هم [از اهلبيت هستم؟]» فرمود: «تو به خير و نيكى هستى. اين آيه فقط درباره من و برادرم على بن ابىطالب و دو فرزندم و نه فرزند از فرزندان فرزندم، حسين، نازل شد. هيچ فرد ديگرى با ما در اين شريك نيست».
تمام حاضران گفتند: «گواهى مىدهيم كه امسلمه بر ما چنين حديث كرد. آنگاه از پيامبر پرسيديم آن حضرت همانگونه كه امسلمه حديث كرده بود، بر ما حديث كرد».
اين روايت به خوبى بر اين نكته دلالت دارد كه اهلبيت فقط كسانى را كه هنگام نزول آيه كنار پيامبر اكرم (ص) حاضر بودند، شامل نمىشود. بلكه نه نفر ديگر نيز از اهلبيتاند.
شبهه سوم: دعاى پيامبر (ص) ناسازگار با شمول آيه
نويسنده در شبهه ديگر خود مىگويد:
حديث كسا دليلى بر اثبات نظر ما اهل سنت است و نمىتواند ادعاى اهل تشيع را مبنى بر عصمت ائمه اثبات كند؛ چون اگر آيه