106نويسنده در ادامه شبهه نخست خود گفته است: «آيه تطهير نه مىتواند دليل عصمت از خطا باشد و نه دليل عصمت از گناه». دليلى كه نويسنده بر اين نكته اضافه مىكند اين است: «عصمت را نمىتوان به چند بخش تقسيم كرد. وقتى ائمه از اشتباه معصوم نبودند، از گناه هم معصوم نخواهند بود؛ زيرا اين دو لازم و ملزوم هستند». اين دليل وى مركب از سه مقدمه است كه از اين قرارند:
1. ائمه از اشتباه معصوم نيستند؛
2. عصمت را نمىتوان به چند جزء تجزيه كرد؛
3. معصوم بودن از اشتباه و معصوم بودن از گناه لازم و ملزوم يكديگرند.
اين دليل نويسنده نيز داراى ايرادهاى جدى است كه به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
1. در مبحث «دلالت آيه بر عصمت از خطا» ثابت كرديم كه ائمه از خطا معصوماند.
2. اگر بنابر ادعاى نويسنده عصمت از اشتباه و عصمت از گناه، لازم و ملزوم يكديگرند، نبايد بين صاحبنظران اهلسنت درباره عصمت از خطاى انبيا اختلافنظر باشد؛ زيرا با پذيرش عصمت از گناه انبيا، عصمت از خطا نيز پذيرفته خواهد شد. درحالىكه چنين نيست. «قاضى عضدالدين» در «مواقف» مىگويد: «بيشتر متكلمان، صدور گناه كبيره عمدى را از انبيا ممنوع ساختهاند. بدين معنا كه آنان دست به چنين عملى نمىزنند؛ ولى صدور آن را از آنان از روى سهو و خطا