76 شناختند. بدينترتيب، نژاد و نسل آنها نيز بايد با وقوف در اين منطقه، به معرفت حال يكديگر دست يابند و تشتت و بيگانگى و پراكندگى خود را - با توجه به اينكه هركدام از سرزمينهاى دور بدينجا مىآيند - با آمدن و وقوف در اين جايگاه، به همبستگى و پيوستگى و خويشاوندى دينى و انسانى تبديل كنند و از اين رهگذر، غربت خود را به قربت و قرابت باز آورند.
همچنين دوست و دشمن را نيز با درنگهاى آميخته به تفكر شناسايى كنند. هيچ كسى انسان را بيش از خدا دوست نمىدارد و هيچ دوستى بهتر از خدا در عالم وجود ندارد. بنابراين، بايد در اين جايگاه، رهيده از انگيزههاى دنيوى - كه جايگاهى درخور تفكر و تدبر است- براى برآورده شدن نياز خويش در پى غير خدا نباشد، بلكه تنها خداى مهربان را بجويد. امام سجاد(ع) در عرفات مرد تهىدستى را ديد كه از مردم گدايى مىكرد. به او فرمود:
واى بر تو! در چنين روز، غير خدا را سراغ مىگيرى. در چنين روزى اين اميد وجود دارد انسانهايى كه هنوز چشم به دنيا نگشودهاند و هنوز به دنيا نيامدهاند، از لطف و مرحمت الهى برخوردار باشند. 1
از امام صادق(ع) سؤال شد: «عرفات را چرا عرفات مىنامند؟» حضرت فرمود: