61 راوى دعاى عرفه، شيفته سخنان بليغ آن حضرت بود. خُزيم بن بشير كه خطبه حضرت زينالعابدين(ع) از او روايت شده، همان بشر بن خزيم است كه به تصحيف، نام او و پدرش مقدم و مؤخر شده است.
مرحوم شيخ كفعمى دعاى عرفهامام حسين(ع) را در بلدالامين نقل فرموده و به ظاهر شيخ هم از سيد بن طاووس آن را نقل كرده و راوى آن بِشر و بَشير فرزندان غالب اسدى هستند كه اصل دعا را روايت كردهاند. در كتابخانهآستان قدس رضوى (ع) نسخه قديمى و مُعتبر از اقبال موجود است با زيادت، ولى كفعمى آن را نقل نكرده، شايد براى آنكه در نسخۀ وى، اين زيادت نبوده و من خود بعضى نسخ اقبال را ديدم كه سقط بسيار داشت و چند فراز از آن حذف شده بود.
از جهت معنا، ضعفى در آن مشاهده نمىشود و از جهت لفظ و بلاغت نيز اگر چند كلمه بدان جَزالت 1نباشد كه در اول دعاست، احتمال اختلاف نسخه و تصرف سهوى روات بعيد نمىنمايد؛ چنانكه در اول دعا تغيير و زياده و نقصان و اختلاف ميان نسخِ اقبال و بلدالامين موجود است. علامه مجلسى (رحمهالله) در زادالمعاد، اين دعاى شريف را موافق روايت كفعمى ايراد فرموده است.
چون طبق اصل معروف «
دلالتهتغني عن السند »، گاهى مفهوم و محتواى حديث به قدرى با عظمت و مطابق اصول است كه به سند نيازى نخواهد داشت.