6024. گسترش رحمت الهى؛
25. گسترش علم، توانايى و رأفت الهى؛
26. توجه به خدا بهوسيله پيامبر(ص)؛
27. تسبيح كائنات؛
28. روزى حلال و نعمت سلامتى.
ب) سند نيايش
اين دعاى با عظمت كه در توحيد و خداشناسى بينظير است، توسط سرور شهيدان عالم حضرت اباعبدالله الحسين(ع) قرائت و انشاء شده است و در بلاغت لفظ و علو معنا مشهور است و آن را بايد از ادله امامت و ولايت حضرتش شمرد. اين دعا را بشير و بشر، پسران غالب اسدى روايت كردهاند و چنانكه از قرائن برمىآيد، اين دو نفر خود، مردانى سخنشناس، خردمند و هوشيار بودهاند. شيخ بشير اسدى را در رِجال، از اصحاب حضرت اباعبدالله الحسين(ع) شمردهاند؛ هرچند ضبط و نقل اين دعا، خود دليل روشنى بر خردمندى و سخنشناسى وى است.
خطبه حضرت زينب3 در كوفه را نيز او نقل كرده است؛ همان خطبهاى كه بر بليغترين خطيبان عالم طعن مىزند؛ تا جايى كه خود بشير، از بيان حد بلاغت آن عاجز مىماند و بهتر از اين بيان نمىيابد؛ بيانى كه در نهايت، به كلام اميرمؤمنان(ع) 1 تشبيه مىشود. بارى بشير