54 عَزَّوَجَلَّ وَطَاعَتِهِ فَإِنَّ اللهَ لايُعْبَدُ حَقَّ عِبَادَتِهِ. ¹

پسر جانم! همواره كوشش كن، مبادا خودت را در عبادت و طاعت خداى عزّوجلّ بى‌تقصير دانى؛ زيرا خدا چنان‌كه شايسته است، پرستش نشود.

جابر گويد: امام باقر(ع) به من فرمود: «

يا جَابِرُ لا أخْرَجَك اللهُ مِنَ النَّقْصِ وَ [لا] التَّقْصِيرِ » ²؛ «اى جابر! خدا تو را از كاستى و تقصير بيرون نبرد».

[يكى از علماى كوفه گويد: «يعنى خدا توفيقت دهد كه هميشه عبادتت را ناقص و خود را مقصر دانى».]

حضرت ابوالحسن(ع) فرمود:

إِنَّ رَجُلا فِي بَنِي‌إِسْرَائِيلَ عَبَدَاللهَ أرْبَعِينَ سَنَةً ثُمَّ قَرَّبَ قُرْبَاناً فَلَمْ يُقْبَلْ مِنْهُ فَقَالَ لِنَفْسِهِ مَا أُتِيتُ إِلّا مِنْكِ وَ مَا الذَّنْبُ إِلّا لَكِ.

مردى در بنى‌اسرائيل چهل‌سال عبادت خدا كرد و سپس قربانى نمود و از او پذيرفته نشد. با خود گفت: «اين وضع از خودت پيش آمد و غير از تو، گناهكار نيست».

سپس فرمود:

فَأَوْحَى اللهُ تَبَارَك وَ تَعَالَى إِلَيهِ ذَمُّكَ لِنَفْسِكَ أَفْضَلُ مِنْ عِبَادَتِكَ أرْبَعِينَ سَنَةً. ³

خداى تبارك و تعالى به او وحى نمود كه نكوهشى كه از خود كردى، از عبادت چهل سال بهتر بود.