239او آتش‌افروزى و اختلاف بود و به همين جهت، «ياوه‌سرايان ناحق، خسران ديدند!» ¹ و بديهى است كه «پس از اتمام حجت، خداوند هركس را گمراه كند، براى او راه هدايتى نيست!». ² اما اين افراد نادان، چه منظورى از بهم بافتن اين اباطيل و اراجيف دارند و با چه هدفى، مسايل باطل و پوسيده را زنده مى‌كنند تا آتش فتنه و اختلاف را برافروزند و بتوانند بين مسلمانان جدايى بيندازند؟! از كسى كه از ننگ و عار و دامن زدن به اختلاف و خونريزى به ناحق پروايى ندارد و از اينكه نماز، ضايع گردد و شهوات پيروى شوند، بيمناك نباشد، جز اين انتظار نمى‌رود!

وَلَوْ أنّى بُليتُ بِهاشمى خؤولَتُهَ بَنُو عَبدِالْمَدانِ

لَهانَ عَلَى ما أُلقِى وَ لكِنْ تَعالَوْا وَ انْظُرُوا بِِمَنِ ابْتلانى ³

اگر من با خواهرزاده‌هاى عبدالمدان هاشمى، درگير شده و گرفتار آنها بودم، آن مشكل براى من، كار آسانى بود، اما بياييد و ببينيد كه من گرفتار چه كسانى هستم!

صاحب تفسير المنار در ساختن و پرداختن اراجيف و بهتان به شيعه به اندازه‌اى پيش رفته كه هر انسان منصف و باوجدانى از شنيدن و ديدن آن منقلب مى‌شود.

قرآن كريم، درباره چنين افرادى مى‌فرمايد:

كسى كه مرتكب خطا و گناهى شود و آن را به فرد بى‌گناهى نسبت مى‌دهد، عهده‌دار بهتانى بزرگ و گناه آشكارى شده است! ⁴

اين نويسنده در جلد دوم تفسير خويش، نسبت به ساحت شيعه، مرتكب گناهان