182ابن عاص، ابن سعيد، ابن ارطاة، ابن جندب، مروان، ابن سحط، زياد، ابن مرجانه و وليد را در حكومت شريك خود قرار داد، كه هر كدام در ابتدا از روى ظاهر بر مردم حكومت كردند و در مراحل بعدى تا توانستند مرتكب بدترين نوع عذابها بر مردم شدند؛ زنان را به اسارت گرفتند و كودكان را به خاك و خون كشيدند!
نمونه ديگرى از ظلم و ستمهايى كه معاويه به مردم روا داشت، فرستادن بسر بن ارطاة به يمن براى كشتن بندگان شايسته خدا بود كه در سال 40 هجرى رخ داد.
بسر در يمن، پيرمردان قد خميده و كودكان شيرخوار را به خاك و خون كشيد و زنان را به اسارت گرفت و اموالشان را غارت كرد. بسر در همدان نيز، زنان را به اسارت گرفت و سر برهنه به بازار برد و آنها را به ميزان بلندى پا و قد فروخت، صاحب كتاب استيعاب در اين باره مىنويسد: «آنان اولين دسته زنانى بودند كه در اسلام، اسير شدند!». 1
فاجعه دردناك ديگرى كه در كتب تاريخى به چشم مىخورد، سرنوشت دو كودك بىگناه عبيدالله بن عباس است. عبيدالله بن عباس، از سوى حضرت على(ع) فرماندار يمن بود. وى از شر بسر فرار كرد و عبدالله بن مدان حادثى - كه جد مادرى كودكان او بود - را به جاى خود گذاشت. اما او به همراه هزاران نفر از نيكان، به دست بسر به شهادت رسيد. كودكان عبيدالله نيز، به بيابان فرار كردند و به پيرمردى به نام كنانى پناه بردند. اما بسر آنها را پيدا كرد. كنانى از بسر خواست كه از كشتن اين كودكان بىگناه، صرفنظر كند و يا اگر مىخواهد آنها را به قتل برساند او را نيز با آنها بكشد. بسر نيز، اول پيرمرد را كشت پس از او، آن دو كودك را جلوى