148 شن بود. گوشه اين حياط باغچهاى كوچك، حوض و دو مرغابى وجود داشت كه مىگفتند اين باغچه در خانه حضرت زهرا(عليهاالسلام) بوده است (العهدة على الراوى). آنچه جالب و ديدنى بود ضريح قبر مطهّر رسول الله و خانه حضرت زهرا(عليهاالسلام) بود كه از همه طرف باز بود؛ يعنى شبكههاى اطراف خانه با پرده و قفسه پوشيده نبود و به راحتى داخل حجره شريفه ديده مىشد. نوارى كه روى قبر پيامبر(ص) و قبر شيخين منصوب بود به خوبى ديده مىشد.
داخل خانه حضرت زهرا(عليهاالسلام) نيز پيدا بود و اشياى داخل حجره، مثل دستار و آسياى حضرت كه براى آرد كردن استفاده ميكردند و كيل و پيمانهاى كه براى وزن كردن بود، در حجره به چشم ميخورد كه اكنون اثرى از آنها نيست. آياتى از قرآن و كلماتى از پيامبر(ص) در فضيلت اهلبيت(عليهمالسلام) در كتيبهها منقوش بود كه اكنون روى آنها را رنگ كردهاند و خوانده نمىشود.
بقيع مطهر به صورت يك تپه خاك بود و با رفت و آمد زائران گرد و غبار فضاى بقيع را پر مىكرد و تنفس بسيار مشكل ميشد. ولى نزديك قبور رفتن ممنوع نبود و زائران آزاد بودند.
حقير بر بلنداى مشرف بر قبر فاطمه بنت اسد و ائمه (عليهمالسلام) زيارت جامعه را بلند مىخواندم و منعى در كار نبود. فاصله بين بقيع و مسجدالنبى را از كوچهاى كه به نام كوچه بنىهاشم بود، طى مىكرديم. آن كوچه و آن بيوت، فضا و روحانيت خاصى داشت. خانۀ امام صادق، امام باقر و امام سجاد(عليهمالسلام) در انتهاى اين كوچه نزديك به مسجدالنبى بود