184
تحليل قصيده
اگر با دقت و رعايت و انصاف اين قصيده را بخوانيم، آن را تعبيرى صادقانه از آنچه دوست‌داران و زائران رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] به آن اعتقاد دارند، خواهيم يافت و اين عبارت‌ها كمترين چيزى است كه گفتن آن در حق پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] واجب است.
با تأمل در توصيف اين قصيده و حالتى كه شايسته است زائر در برابر آن بزرگوار داشته باشد، درمى‌يابيم كه بيشتر مردم، در اداى احترام و ادب به ساحت ايشان كوتاهى مى‌كنند و رفتارشان شايسته مقام پرعظمت نبوى نيست.
آيا كسى كه توفيق رفتن بر سر قبر آن حضرت را پيدا مى‌كند، توجه دارد كه بر روى چشم‌هايش و نه قدم‌هايش راه مى‌رود؛ آنچنان‌كه ابن‌قيم در اين قصيده مى‌گويد:
ثُمَّ انثَنَينا لِلزّيارَةِ نَقصُدُ ال
قَبرَ الشَّريفَ وَلَو عَلَى الاَجفانِ
شيخ «محمد امين كتبى» نيز در پايبندى به اين ادب، با ابن‌قيم همراه مى‌شود، آنجا كه مى‌گويد:
هذِهِ المَدينَةُ قَد بَدَت أَعلامُها
اين مدينه است كه پرچم‌ها و بوى عطرآساى دروازه‌اش آشكار است؛