107خداوند از پيامبران، براى ايمان به او و ياريش پيمان گرفته است، چنان‌كه در اين آيه مى‌فرمايد: وَ إِذْ أَخَذَ اللّٰهُ مِيثٰاقَ النَّبِيِّينَ لَمٰا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتٰابٍ وَ حِكْمَةٍ ثُمَّ جٰاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمٰا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَ لَتَنْصُرُنَّهُ ؛ «و [به خاطر بياوريد] هنگامى را كه خداوند، از پيامبران (و پيروان آنها) پيمان مؤكّد گرفت، كه هر گاه به شما كتاب و دانش دادم، سپس پيامبرى به سوى شما آمد كه با نشانه‌هايى كه نزد شماست هماهنگ بود، به او ايمان بياوريد و او را يارى كنيد». (آل‌عمران: 81)

خداوند او را به فضل خويش بر ديگر فرستادگان شرف داد و مقام و درجه او را فزونى بخشيد و با ختم رسالت به او، گراميش داشت.

پس، اكنون كه روشن شد او برترين خلايق و تربت پاكش بهترين مكان روى زمين است، بدان كه سفر به سوى او و تربت شريفش به طريق اولى - طبق قياس اولويت - مستحب است.

وجه دوم: سفر به مسجد مدينه مستحب است؛ از مؤمن مخلص انتظار نمى‌رود كه به قصد «مسجد النبى» حركت كند، اما زيارت پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] را قصد نكند. چگونه مى‌توان پذيرفت مؤمنى كه بر قدر و جايگاه پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] واقف است، داخل مسجد آن حضرت شود، حجره‌اش را مشاهده كند و بداند آن حضرت نيز كلامش را مى‌شنود، ولى با اين حال قصد حجره و قبر و سلام دادن بر رسول‌خدا[(صلى الله عليه و آله)] را نكند. اين مطلب از هيچ كس پوشيده نيست. از سوى ديگر، هركس قصد زيارت قبر او را بكند به تبع، نيت مسجد را نيز مى‌كند.