60
قُلْ مٰا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ ؛ «بگو: هر اجر وپاداشى از شما خواستهام براى خود شما است». (سبأ: 47)
3. نوع سوّم آيهاى است كه در آن خداوند اجر ومزد رسالت پيامبر را «راهى به سوى خدا قرار دادن» معرّفى كرده است. خداوند متعال مىفرمايد:
قُلْ مٰا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاّٰ مَنْ شٰاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلىٰ رَبِّهِ سَبِيلاً (فرقان: 57)
بگو: من در برابر آن ]ابلاغ آيين خدا[ هيچ گونه پاداشى از شما نمىطلبم، مگر كسى كه بخواهد راهى به سوى پروردگارش برگزيند ]اين پاداش من است[.
در اين آيه اجر وپاداشى كه استثنا شده عمل مسلمانان است؛ يعنى انتخاب راه به سوى خداوند. گرچه در اين آيه مستثنا ذات است ولى مقصود به آن مشيّت وخواست اوست.
4. نوع چهارم نيز همين آيه مورد بحث؛ يعنى آيه مودّت است كه در آن سخن از اجر ومزد رسالت پيامبر(ص) به ميان آمده وآن را
« مودة فيالقربى » دانسته است.
با تأمّل در اين چهار دسته آيه به اين نتيجه مىرسيم كه حكم اوّلى در رسالت انبيا آن است كه از مردم بابت رسالت ودعوت خود، نفع وبهره ومزدى نخواهند، بلكه اجر ومزد خود را تنها از خدا بخواهند.
واگر در آيه «مودّت» به اجر ومزد اشاره شده، اين در واقع درخواست چيزى است كه نفعش به خود مردم باز مىگردد. لذا فرمود: بگو: هر چيزى را كه به عنوان اجر ومزد از شما خواستم نفعش به خود شما باز مىگردد.