43

شبهۀ دوم: عدم دلالت «انفسنا» بر مساوات!

او نيز مى‌گويد: «انفس» در لغت عرب بر مساوات دلالت ندارد بكله مقصود به آن نزديكان واقرباء انسان است. آن‌گاه بر مدعاى خود به آياتى استشهاد مى‌كند كه در آنها لفظ انفس به كار رفته ولى دلالت بر مساوات ندارد؛ از قبيل:

لَوْ لاٰ إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِنٰاتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْراً (نور: 12)

چرا هنگامى كه اين ]تهمت[ را شنيديد، مردان وزنان با ايمان نسبت به خود ]و كسى كه همچون خود آنها بود[ گمان خير نبردند. ¹

پاسخ

اوّلاً: در برخى از آيات بين كلمه انفس واقرباء مقابله افتاده است، ولذا نمى‌توان در همه جا ادّعا كرد كه انفس به معناى اقرباء است.

خداوند متعال مى‌فرمايد:

يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ نٰاراً (تحريم: 6)

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! خود وخانواده خويش را از آتش حفظ كنيد.

ونيز مى‌فرمايد: اَلَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ أَهْلِيهِمْ ؛ «كسانى كه به خويشتن وخانواده‌شان زيان رسانده‌اند». (زمر: 15)

در مورد آيه مباهله نيز اين‌چنين است؛ يعنى در مقابل معناى اقرباء