63

حاكميت غير خدا، به اذن خدا

خداوند متعال مى‌فرمايد:

فَلاٰ وَ رَبِّكَ لاٰ يُؤْمِنُونَ حَتّٰى يُحَكِّمُوكَ فِيمٰا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاٰ يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمّٰا قَضَيْتَ وَ يُسَلِّمُوا تَسْلِيماً (نساء:65)

به پروردگارت سوگند كه آنها مؤمن نخواهند بود، مگر اينكه در اختلافات خود، تو را به داورى طلبند؛ وسپس از داورى تو، در دل خود احساس ناراحتى نكنند؛ وكاملا تسليم باشند.

و مى‌فرمايد:

وَ أَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ (مائده: 49)

ودر ميان آنها [اهل كتاب]، طبق آنچه خداوند نازل كرده، داورى‌كن.

4. توحيد در قانون‌گذارى

اين توحيد به اين معناست كه قانون‌گذار تنها خداست و ديگران حتى انبيا و اوصيا بايد قانونى را كه او تدوين كرده براى مردم بيان نموده و به اجرا گذارند.

خداوند سبحان مى‌فرمايد: وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْكٰافِرُونَ؛ «و آنها كه به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نمى‌كنند، كافرند». (مائده: 44)

ونيز فرمود: وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِمٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ فَأُولٰئِكَ هُمُ الظّٰالِمُونَ؛ «وهر كس به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نكند، ستمگر است». (مائده:45)