103البته اين همه تأكيد نبايد سبب شود تا نمازگزاران از روى دوش ديگران عبور كرده و مردم را به زحمت بياندازند؛ چنان‌كه امير مؤمنان على عليه السلام فرمود:

لَأَنْ أجْلِسَ عَنِ الجُمُعَةِ احَبُّ الَيَّ مِنْ أَنْ أقْعُدَ حَتّىٰ إذا جَلَسَ الْإمامُ جِئْتُ اتَخَطّىٰ رِقابَ النّاسِ. ¹

اگر از نمازجمعه باز بمانم، نزد من بهتر از آن است كه بنشينم تا هنگامى كه امام - بر منبر - نشست، آمده و از روى گردن مردم عبور كنم.

و در روايتى ديگر على عليه السلام فرمود:

... هنگامى كه امام - براى نمازجمعه - خارج گرديد، پس هيچ كس نبايد از روى گردن مردم گام بردارد و عبور كند، بلكه بايد هر كجا ممكن است بنشيند، مگر آنكه در درهاى ورودى نشسته و مانع ورود مردم به فضاهاى باز شود كه در چنين صورتى مانعى نيست كه از روى دوش ديگران عبور كند. ²

لازمه عمل به چنين دستورى آن است كه كسانى كه به محلّ نمازجمعه وارد مى‌شوند، از همان ابتدا به ترتيب صفوف را پر كرده، جاى خالى باقى نگذارند، تا كسانى كه پس از اين به محل برگزارى نمازجمعه وارد مى‌شوند دچار مشكل نشده و ناچار نشوند از روى دوش ديگران عبور كنند.