69
درآمد
منظور از توحيد، يكتايى و شريك نداشتن خداى متعال در الوهيت و آفرينش و تدبير عالم هستى است و سزاوارى حضرتِ حق براى عبادت و اختصاص عبوديت به آن ذات مقدس، از نتايج آن به شمار مىآيد.
توحيد، امرى فطرى و اساسى
باور به يكتايى خداوند در وجود انسان نهاده شده، هرچند انسان اين امر را انكار كند و دربارۀ آن مغالطه بورزد. نداى توحيد همواره از اعماق وجود بشر بلند است و روح و روان او بىهيچ تكلفى، با حقيقت اين معنا در هم پيچيده شده و احتياج به آوردن استدلال و برهان نيست.
آنگاه كه مشكلات و مخاطرات زندگى، شخص منكر و ستيزهگر را در برابر واقعيتها به تنگ مىآورد، پس خود را در برابر آن مىبازد، تسلط بر خويش را از دست مىدهد و چون نمىتواند حقيقتِ موجود در وجودِ خويش را پنهان دارد، جحد و انكارش را فراموش و بىاختيار به خداى تدبيرگر و توانا روى مىآورد و در اين گرفتارىهاى كمرشكن و تحملناپذير به او پناه مىبرد، با او سخن مىگويد و نياز خويش را مىطلبد آنچنان كه نزد وى حاضر است و او را به چشم سر مىنگرد.