1) . كافى، ج1، ص403؛ بحارالانوار، ج47، ص365؛ المستدرك على الصحيحين، ج1، ص163؛ صحيح ابن حبان، ج1، ص270؛ الاحاديث المختاره، ج6، ص308؛ سنن ترمذى، ج5، ص34؛ سنن دارمى، ج1، ص86؛ مجمع الزوائد، ج1، صص137- 139؛ سنن ابن ماجه، ج1، ص84؛ مسند احمد، ج4، ص82؛ المعجم الكبير، ج2، ص126؛ جامع العلوم و الحكم، ج1، ص32، در كافى، ج1، ص403 چنين مى‌خوانيم: محمد بن حسن از بعضى اصحاب، از على بن حكم، از حكم بن مسكين، از مردى از قريش ساكن مكه، كه گفت: سفيان ثورى گفت: «ما را نزد جعفر بن محمد ببر!» پس با او خدمت امام(ع) رفتيم كه در حال سوارشدن بر مركب بود. سفيان گفت: «اى ابوعبدالله، براى ما حديثى را كه پيامبر خدا در مسجد خيف بيان كرده، بخوان». امام(ع) پياده شد. سفيان گفت: «بگوييد برايم دوات و كاغذ بياورند، تا آن را بنويسم». دوات و كاغذ كه آوردند، امام(ع) فرمود: «بنويس: بسم الله الرحمن الرحيم، خطبۀ پيامبر خدا(ص) در مسجد خيف: خشنود كند خداوند بنده‌اى را كه سخنان مرا بشنود و به ديگران برساند... سه چيزند كه قلب انسان مسلمان از آنها به تنگ نمى‌آيد: اخلاص در عمل، خيرخواهى براى پيشوايان دينى و همراهى با جماعت مسلمانان...». سفيان خطبه را نوشت و بر امام(ع) عرضه داشت، آن‌گاه حضرت(ع) بر مركب سوار شدند و رفتند. من و سفيان برگشتيم، سفيان بين راه گفت: «باشد كه در اين حديث بينديشم». گفتم: «به خدا سوگند ابوعبدالله با اين خطبه امرى را بر عهده‌ات گذاشت و تو را بر آن ملزم ساخت كه هرگز از آن رهايى ندارى». گفت: «آن امر كدام است؟» گفتم: «آن سه امرى كه قلب انسان مسلمان از آنها تنگ نمى‌شود. اخلاص در كارها براى خدا را مى‌دانيم يعنى چه. اما خيرخواهى براى پيشوايان، آن پيشوايان كدامند كه خيرخواهى كردن براى آنها بر ما واجب است؟ آيا آنها معاويه و يزيد و مروان يا ديگران هستند كه شهادتشان نزد ما جايز نيست و نمى‌توان پشت سرشان نماز به جاى آورد؟! اما همراهى با جماعت مسلمانان، منظور كدام جماعت است؟ آيا مرجئه‌اند كه مى‌گويند هركه نماز نخواند، روزه نگيرد، غسل جنابت نكند، كعبه را منهدم سازد و با مادرش بياميزد، پس او ايمان جبرئيل و ميكائيل را دارد؟ يا قَدَرى‌ها كه مى‌گويند خواستۀ خداى عزوجل تحقق نمى‌يابد و هرچه شيطان بخواهد همان مى‌شود؟ يا حرورى‌ها كه از على بن ابى‌طالب بيزارى مى‌جويند و او را كافر مى‌شمارند؟ يا جَهْمى‌ها كه مى‌گويند ايمان جز شناخت خدا چيز ديگرى نيست؟ سفيان گفت: «پس منظور چه كسانى هستند؟» گفتم: «منظور على بن ابى‌طالب است. به خدا سوگند على همان امامى است كه خيرخواهى دربارۀ او وظيفۀ ماست و اهل بيت همان جماعتى هستند كه مسلمانان بايد با آنان همراهى كنند». سفيان با حالتى دگرگون، كاغذ را گرفت و پاره كرد و گفت: «از اين قضيه با كسى سخن مگو».