231
نخست : آثار و نشانههاى آيين حق - هر فرقه و مذهبى كه باشد - و اصول و عقايد نجاتبخش آن، بايد واضح، روشن و برخوردار از حجتها و دلايل قاطع باشد تا دستخوش شبهات بنيانكن و اختلافات و دشمنىهاى انبوه نشود؛ بلكه به قول پيامبر(ص)، شب آن مانند روزش، روشن و آفتابى باشد؛ تا آن كه بيرون از اين دايره قرار مىگيرد و به هلاكت مىرسد، از سر دشمنى و عناد با خدا و پيامبرش، يا سهلانگارى در يافتن آيينِ حق و تبعيت از آن، به چنين سرنوشتى دچار شود.
پايدارى در مسير حقجويى
نتيجه اينكه: مسلمانانِ با درايت و خردورز - علىرغم اختلاف مذهب و رويكرد - بايد خطر اختلافات و درگيرىهاى موجود بين خود را بشناسند؛ زيرا بىترديد در اين بين، عدهاى از ايشان، حق و حقيقت ناب و نورانى را رها كردهاند؛ حقيقتى كه انحراف از آن، سبب هلاكت است، نه از آن رو كه حق پوشيده مانده، بلكه به دليل تسامح اين گروه در شناخت آن، يا تعصب و لجاجت ورزيدن در برابر آن است؛ بهگونهاى كه سرانجام، تنها ثمرۀ حاصل از اين تسامح و تعصب، خسران و عذاب دائم اخروى است.
پس بر ايشان لازم است كه از اين گمراهان و غافلان كناره بگيرند و خود، در پى حق و حقيقت آشكار، جهد و جدّ بسيار همراه با رويكردى اصولگرايانه و به دور از باورها و مسلّمات موروثى و تعصّبات و دشمنىهاى ويرانگر در پيش گيرند تا به كمك دلايل محكم و حجتهاى آشكار، دربارۀ حق كه بر هيچ پژوهشگرى پوشيده نيستند، به آن دست يابند. نيز مبادا در امر دين، به ادعاهاى واهى و سخنان بىپايه و اجتهاداتِ خودساخته كه هيچ اساس محكمى ندارند، بسنده كنند كه در روز قيامت، نزد خداى متعال، عذرى مقبول به شمار نمىروند.