1) . مسند احمد، ج4، ص126؛ تفسير قرطبى، ج7، ص138؛ سنن ابن ماجه، ج1، ص15؛ المستدرك على الصحيحين، ج1، ص175؛ السنة ابن ابى‌عاصم، ج1، ص19؛ معجم كبير، ج18، ص247؛ الترغيب و الترهيب منذرى، ج1، ص47؛ مصباح الزجاجه، ج1، ص5 و... اين روايت در اين مصادر اين‌گونه آمده، اما شيخ جليل، حسن بن ابى‌الحسن ديلمى آن را به اين صورت روايت كرده است: عرباض بن ساريه گفت: پيامبر خدا(ص) ما را موعظه‌اى كرد كه چشمانمان را به اشك نشاند و قلب‌هايمان را به هراس افكند. گفتيم: «اى پيامبرخدا، اين موعظۀ وداع است؟ در اين صورت، ما را به چه متعهد مى‌سازيد؟» فرمود: «شما را با آيينى روشن و واضح تنها مى‌گذارم كه شب آن، مانند روزش آفتابى است و هركس پس از من، از آن منحرف شود، هلاك مى‌شود. هركه از شما زنده بماند، اختلاف و جنجال بسيار مى‌بيند. بر شما باد كه پس از من به سنتم عمل كنيد و سنت خلفاى هدايتگر من از اهل بيتم را پيروى نماييد. به آنها تمسك بجوييد و حق را تبعيت كنيد. اگرچه آن حق را بنده‌اى حبشى به شما گويد. مؤمن همچون شتر آرامى است كه چون در بند شود، منقاد مى‌گردد»؛ ارشاد القلوب، ج1 ص37.