209

فصل نهم: عصمت پيامبر(ص)

از جمله مسائلى كه سخن دربارۀ آن باقى مانده، عصمت است كه جميع مسلمانان بر وجود آن در پيامبر(ص)، اتفاق دارند. در اين مقام، به دو مطلب مهم بايد پرداخته شود:

نخست: حقيقت و خاستگاه عصمت.

دوم: دليل بر اتصاف پيامبر(ص)، بلكه تمام پيامبران الهى - صلوات الله عليهم - به عصمت و حصول آن در ايشان.

گفتار نخست: حقيقت و خاستگاه عصمت

معناى لغوى عصمت

معناى لغوى عصمت «منع» و «بازداشتن» است. نمونۀ اين معنا در سخن خداى تعالى آنجاست كه مى‌فرمايد: وَ اللّٰهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النّٰاسِ إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكٰافِرِينَ ؛ «خداوند تو را از [شر] مردمان نگاه مى‌دارد». (مائده:67)

نيز مى‌فرمايد:

وَ هِيَ تَجْرِي بِهِمْ فِي مَوْجٍ كَالْجِبٰالِ وَ نٰادىٰ نُوحٌ ابْنَهُ وَ كٰانَ فِي مَعْزِلٍ يٰا بُنَيَّ ارْكَبْ مَعَنٰا وَ لاٰ تَكُنْ مَعَ الْكٰافِرِينَ * قٰالَ سَآوِي إِلىٰ جَبَلٍ يَعْصِمُنِي مِنَ الْمٰاءِ قٰالَ