203به نام خداوند رحمان و رحيم. از حسين بن على به محمد بن على و كسانى از بنىهاشم كه نزد اويند. اما بعد، هر كه به من ملحق شود، شهيد خواهد شد و هر كه كناره گيرد، به پيروزى نخواهد رسيد. والسلام 1
مىبينيم كه حضرت(ع) در مكه و پيش از رفتن به عراق، اعلان مىدارد كه او و همراهانش به شهادت خواهند رسيد و اين، براى آنان فتح و پيروزى است و هر كه با آن حضرت همراه نشود، فتح شهادتمندانه را از دست خواهد داد.
به راستى، آن حضرت(ع) صاحب رسالتى بود كه به انجام رساندن آن و حفظ آن از دستبرد حاكمانِ جور را در شهادت مىديد؛ حاكمانى كه با تحريف رسالت و محو آثار آن و ساكت كردن صدايش، اقدامات و حركات ضد اين جريان سازنده و الهى را رهبرى مىكردند.
امام حسين(ع) مىدانست كه در اين راه، پيروزى با او خواهد بود و شهادت او و يارانش در نهايت، با تجديد حيات و كارآيى دين و بىحرمت شدن ظالمان، به فتحى بزرگ مىانجامد و دنيا از او و حماسهسازان عاشورا و دعوت الهىاش، به نيكى و عظمت ياد خواهند كرد و پاداش عظيم اخروى - كه بدان آگاه و مطمئن بود - در انتظارش است.
خطبه زينب كبرى در مجلس يزيد
3. پس از شهادت امام حسين(ع) و اسارت اهل بيتش، آنها را به مجلس يزيد آوردند، درحالىكه يزيد مسرور و شادمان بر تختش تكيه زده و كفر خود را علنى كرده بود، با اين خيال كه كشته شدن امام حسين(ع)، كار او و دعوتش را يكسره كرده و پايان داده است. در اين ميان، عقيلۀ بنىهاشم، زينب كبرى(عليها السلام)، خطبهاى شگفت دارد؛