156 ديد، گفت او همان پيامبر موعود است. ¹

مؤيد اين مطالب، تأكيدهاى پيوسته‌اى بودكه عبدالمطلب و ابوطالب، در مناسبت‌هاى مختلف بر ارجمندى و كرامت شخصيت پيامبر(ص) مى‌كردند و هماره جايگاه والاى او را متذكر مى‌شدند كه در آينده‌اى نزديك بر همگان آشكار خواهد شد. همچنين اين دو بزرگوار، بر محافظت او در برابر خطرات و رعايت تندرستى و سلامت ايشان، سعى و تلاش بسيار مى‌كردند.

نيز از همين موارد است سرگذشت سلمان فارسى هنگامى كه در طلب دين حق، سرزمين‌ها را زير پا گذاشت تا اينكه با پيامبر(ص) ملاقات كرد و پس از مشاهدۀ علامات نبوت در او، به آن حضرت ايمان آورد. ² يا مسلمان شدن عده‌اى از يهود و نصارا پس از آنكه دانستند رسول خدا(ص) همان پيامبر موعود است؛ كسانى چون: عبدالله بن سلام، نجاشى، جارود بن منذر عبدى و راهبى كه اميرمؤمنان را در راه صفين ملاقات كرد، آنجا كه حضرت در ميان صحرا، چشمۀ آبى كشف نمود. پس اسلام آورد و به وى ملحق گرديد. ³ و مواردى از اين دست كه بسيار فراوانند و به طريق‌هاى گوناگون نقل شده‌اند.

قرآن كريم نيز وجود اين بشارت‌ها و علامت‌ها را تأييد كرده و اهل كتاب را به دليل شناختن حق و انكار كردن آن شديداً مورد خطاب قرار داده، مى‌فرمايد:

مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهٰادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللّٰهِ وَ مَا اللّٰهُ بِغٰافِلٍ عَمّٰا تَعْمَلُونَ (بقره:140)

چه كسى ستم‌كارتر است از كسى كه گواهى و شهادت الهى را كه نزد اوست، كتمان مى‌كند؟! و خدا از اعمال شما غافل نيست.

همچنين مى‌فرمايد:

إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مٰا أَنْزَلْنٰا مِنَ الْبَيِّنٰاتِ وَ الْهُدىٰ مِنْ بَعْدِ مٰا بَيَّنّٰاهُ لِلنّٰاسِ فِي