145و حركات زمين را با سنگهاى سنگينش و به وسيلۀ قلههاى مرتفع و بلند از صخرههاى بزرگ آن تعديل فرمود. در نتيجه زمين به جهت كوههاى جاى گرفته در سطح آن، و به جهت فرو رفتن آن كوهها در شكافهاى بين زمين، و سوار شدن آنها بر گردن زمينهاى هموار و بلندىهاى آن، استقرار خود را به دست آورد. 1
و در خطبهاى ديگر مىفرمايد:
صخرههاى سخت و بزرگ زمين را آفريد و تپهها و قلههاى آن صخرهها و كوهها را به وجود آورد و همه را در جايگاههاى معين قرار داد و قرارگاههاى خاص آن موجودات را براى آنها لازم گردانيد. بلنداى كوهها و صخرهها به آسمان بلند شد و ريشهها و پايههاى آنها را در آبى قرار داد كه ميان زمين وجود دارد. پس قله و كوههاى آنها را از زمين برفراز نهاد. و پايۀ كوهها را در پهنۀ نقطههاى زمين و مواضعى كه در آنها پابرجاى هستند، قرار داد. قلههاى كوهها را مرتفع و طولانى ساخت و آن را براى زمين تكيهگاههايى مانند ستون قرار داد و كوهها را مانند ميخهايى براى زمين ثابت گرداند تا در هنگام حركت خود 2، ساكنانش را نلرزاند، يا آنچه را حمل مىكند، نيفكند، يا از مواضع قانونى خود دگرگون نشوند. 3
بدون شك تمام اين مطالب در فرهنگ آن دوره، شگفتآور و فهم و باور آنها براى مردم مشكل بود.