72است. اما موارد ديگر، به پيامبر و امامان(عليهم السلام) تفويض شده است و آنان اختيار دارند مواردى را اضافه كنند كه در اين صورت، خدا نيز آن موارد را بر امت واجب مىكند. آنگاه بر بندگان واجب است كه در اين موارد هم تسليم باشند؛ همانگونه كه برابر خداى سبحان تسليماند و پيشتر گذشت.
دلهاى ائمه خاستگاه اراده خدا
گفتنى است هر چند درباره تشريعاتى كه از ناحيه پيامبر(صلى الله عليه و آله) و امامان(عليهم السلام) صادر مىشود، فرمان مستقيمى از طرف خدا صادر نشده، اما همه آنها با امر و نهى خدا موافق است كه روايات متعددى نيز به اين معنا تصريح كرده است؛ براى نمونه «ابونعيم محمدبناحمد انصارى» مىگويد:
گروهى از مفوضه و مقصّره، «كاملبنابراهيم مدنى» را به نمايندگى خود نزد امام حسن عسكرى(عليه السلام) اعزام كردند. كامل مىگويد با خود گفتم آيا از او بپرسم، جز كسى كه مثل من شناخت داشته باشد و مانند من سخن بگويد، هيچكس وارد بهشت نمىشود؟ مىگويد: آنگاه كه حضور سرورم امام حسن عسكرى(عليه السلام) رسيدم، نگاهم به لباس سفيد لطيفى كه بر تن آن حضرت بود، افتاد. با خود گفتم: ولىّ خدا و حجت او چنين لباس لطيفى بر تن مىكند و ما را به همسانى با برادران دينى فرمان مىدهد و از پوشيدن چنين لباسى نهى مىكند!
امام(عليه السلام) با لبخند فرمود: اى كامل! و آستينش را بالا زد. ناگهان ديدم لباس سياه خشنى در زير پوشيده است. فرمود: «اى
كامل! اين