71عظيم و برجسته‌اى هستى». ¹ سپس [امور دين را] بدو تفويض كرد و فرمود: «آنچه را رسول خدا برايتان آورده، بگيريد [و اجرا كنيد] و از آنچه شما را نهى كرده، خوددارى نماييد» ²، و فرمود: «هركس از رسول خدا فرمان برد از خدا فرمان برده است». ³

سپس امام(عليه السلام) فرمود: پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) [امور را] به على(عليه السلام) تفويض كرد و او را امين شمرد و شما تسليم شديد، ولى مردم انكار كردند. به خدا سوگند! دوست داريم كه هرگاه ما چيزى گفتيم، شما نيز بگوييد و هرگاه ما سكوت كرديم، شما نيز سكوت كنيد و ما ميان شما و خداوند عزوجل هستيم. خدا در مخالفت دستور ما براى هيچ‌كس خيرى قرار نداده است. ⁴

ممكن است گفته شود اگر مواردى كه به پيامبر(صلى الله عليه و آله) و امامان(عليهم السلام) تفويض شده است، بدون فرمان و اذن خدا باشد، با سخن خداى متعال منافات دارد كه مى‌فرمايد: «او از سر هوا و هوس سخن نمى‌گويد» ⁵، و اگر به فرمان و اراده خداى متعال باشد، بين آنها و دستوراتى كه خدا واجب، و تشريع كرده تفاوتى نخواهد بود.

البته ما سخن اخير را برمى‌گزينيم؛ زيرا همه تشريعات پيامبر(صلى الله عليه و آله) و امامان، پس از اذن خداى تعالى به تشريع (قانون‌گذارى) و تفويض امر به آنان، صادر شده است و تفاوت بين آن دو روشن است؛ زيرا آنچه را خداى سبحان واجب كرده و به‌طور مستقيم تشريع نموده،

فرمانى قطعى