503. خداوند [درباره حضرت سليمان] مىفرمايد:
فَسَخَّرْنٰا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخٰاءً حَيْثُ أَصٰابَ* وَ الشَّيٰاطِينَ كُلَّ بَنّٰاءٍ وَ غَوّٰاصٍ* وَ آخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفٰادِ* هٰذٰا عَطٰاؤُنٰا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسٰابٍ (ص: 36- 39)
پس ما باد را مسخر او ساختيم تا به فرمانش به نرمى به هرجا او مىخواهد برود و هر بنّا و غواصى از شياطين را مسخر او كرديم و گروه ديگرى [از شياطين متمرد] را در غُل و زنجير [تحت سلطه او] قرار داديم [و به او گفتيم:] اين عطاى ماست. به هركس مىخواهى [و صلاح مىبينى] بىحساب ببخش و از هركس مىخواهى امساك كن.
4. همچنين درباره حضرت داوود مىفرمايد:
وَ لَقَدْ آتَيْنٰا دٰاوُدَ مِنّٰا فَضْلاً يٰا جِبٰالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَ الطَّيْرَ وَ أَلَنّٰا لَهُ الْحَدِيدَ (سبأ:10)
و ما به داوود از سوى خود فضيلتى بزرگ بخشيديم. [ما به كوهها و پرندگان گفتيم:] اى كوهها و اى پرندگان! با او [در تسبيح خدا] همآواز شويد و آهن را براى او نرم كرديم.
5. خداوند درباره حضرت موسى(عليه السلام) مىفرمايد:
وَ لَقَدْ أَوْحَيْنٰا إِلىٰ مُوسىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبٰادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقاً فِي الْبَحْرِ يَبَساً لاٰ تَخٰافُ دَرَكاً وَ لاٰ تَخْشىٰ (طه: 77)
ما به موسى وحى فرستاديم كه شبانه بندگانم را [از مصر] با [خود] حركت ده و براى آنها راهى خشك در دريا بگشا كه نه از تعقيب [فرعونيان] خواهى ترسيد و نه [از غرق شدن در دريا] به هراس مىافتى.
اين آيات و نظاير آنها در قرآن بسيار است و همه آنها بيانگر اين