134شيخ محمد حسين آل كاشف الغطاء(رحمه‌الله) در بيان حكمت استحباب سجده بر تربت حسين(ع) مى‌فرمايد:
از جمله اغراض و مقاصد عالى در استحباب سجود بر تربت حسين(ع)
آن است كه نمازگزار هنگامى كه پيشانى خود را بر تربت مى‌گذارد به ياد فداكارى و عشق بازى امام حسين(ع) در پيشگاه الهى مى‌افتد و اينكه چگونه يك انسان مى‌تواند در راه عقيده و مبدأ، اين‌گونه فداكارى كرده و با ظالمان مقابله كند. و از آن جا كه سجود بهترين حالات يك بنده نزد خداوند است، مناسب است كه در آن حالت به ياد ارواح پاك و طيب و طاهرى بيفتد كه جانشان را در راه معشوق فدا كردند. در اين هنگام و با اين تفكّر، حالت خضوع و خشوع در انسان ظاهر مى‌شود و دنيا و آنچه در آن است در نظرش حقير جلوه مى‌كند و حالتى عرفانى و معنوى در نفسش نسبت به خداوند متعال حاصل مى‌شود، همانند حالتى كه براى امام حسين(ع) و اصحابش حاصل شده است. و اين به جهت توسل و ارتباط با امام حسين(ع) از طريق تربت اوست. از همين رو در روايات مى‌خوانيم كه سجده بر تربت حسين(ع) حجاب‌هاى هفت‌گانه را پاره مى‌كند. پس در حقيقت سجده بر تربت حسين(ع) سرّ صعود و عروج از تراب به ربّ الارباب است... 1
عبدالرزاق مقرّم(رحمه‌الله) مى‌نويسد:
از جمله اسلوب‌هايى كه اهل بيت(عليهم‌السلام) به جهت شناساندن مظلوميت امام حسين(ع) به مردم به كار گرفته‌اند، امر به سجود بر تربت