151 خدا و مثل او مستقل در تدبير و قدرت مىدانستند؛ و لذا قرآن كريم آنان را مذمت كرده و از كردارشان نهى نموده است.
پنج - اطلاق الهه بر غير خدا
از آيات قرآن كريم استفاده مىشود كه مشركان نسبت به افرادى غير از خدا اعتقاد الوهيت داشتهاند؛
خداوند متعال مىفرمايد:
وَ إِلٰهُكُمْ إِلٰهٌ وٰاحِدٌ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيمُ (بقره:163)
و خداى شما، خداوند يگانهاى است، كه غير از او معبودى نيست! اوست بخشنده ومهربان (و داراى رحمت عام وخاصّ)!
و نيز مىفرمايد:
لَقَدْ أَرْسَلْنٰا نُوحاً إِلىٰ قَوْمِهِ فَقٰالَ يٰا قَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مٰا لَكُمْ مِنْ إِلٰهٍ غَيْرُهُ (اعراف: 59)
ما نوح را به سوى قومش فرستاديم؛ او به آنان گفت: اى قوم من! (تنها) خداوند يگانه را پرستش كنيد، كه معبودى جز او براى شما نيست!
از اين آيات استفاده مىشود كه مشركان در عرض خداوند متعال اعتقاد به الوهيت خدايان خود داشتهاند، و لذا قرآن كريم آنان را مذمت كرده و الوهيت را مختص به خداوند متعال مىداند.
شش - اطلاق كلمه «مع»
از جمله ادله قرآنى بر اينكه بتپرستان اعتقاد به استقلاليت معبودان خود در تأثير و قدرت داشتند آياتى است كه در آنها كلمه «مع» درباره