129نتيجه اينكه اين دسته از آيات مفسر آياتى است كه مذمت مشركان و

بت‌پرستان و ديگران را كرده و لذا ربطى به عمل موحدان ندارد؛ زيرا آنان توجه به وسائطى نموده‌اند كه از سوى خداوند متعال معين شده است.

عدم خوف پيامبر(ص) از وقوع امّت در شرك

از برخى نصوص استفاده مى‌شود كه پيامبر اكرم(ص) توانست بت‌پرستى وشرك را در اين امّت ريشه‌كن كند. لذا از اين جهت ترسى نداشته است. بدين جهت سخن وهابيان درباره وجود شرك در بين امت اسلامى بى‌مورد است. اينك به نمونه‌هايى در اين زمينه اشاره مى‌كنيم:

1. بخارى به سند خود از پيامبر اكرم(ص) نقل كرده كه فرمود:

وَاللهِ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمْ أَنْ تْشْرِكُوا بَعْدِي، وَلَكِنْ أَخَافُ عَلَيْكُمْ أَنْ تَنَافَسُوا فِيهَا... ¹

به خدا سوگند! من از اينكه بعد از من مشرك شويد نمى‌هراسم بلكه از آن بيم دارم كه در امر خلافت با هم نزاع كنيد...

2. از پيامبر(ص) نقل شده كه فرمود:

«لاَيُجْتَمَعُ دِينَانِ فِي جَزِيرَةِ الْعَرَبِ» ²؛ «دو دين در جزيرة العرب جمع نمى‌شود».

محمّد بن علوى مالكى در توضيح اين حديث مى‌گويد:

انّ هذه البلاد بفضل الله طاهرة من كل رجس، سالمة من كل