48
منشأ اشتباه وهابيان
منشأ اشتباه آنان در اين است كه فكر مى‌كنند انتساب برخى از ويژگى‌هاى الهى به برخى اوليا غلو بوده و موجب كفر است درحالى‌كه اگر خالق ومخلوق در امورى با يكديگر مشترك باشند، اين امر با تنزيه بارى تعالى منافاتى ندارد، در صورتى كه بازگشت اين امور بالإصاله به خداوند متعال باشد، ولى وهابيان انتساب آن امور را به مخلوق، شرك به خدا مى‌دانند. واين جهل محض از آنان است؛ زيرا خداوند سبحان به هر كس كه بخواهد وآن‌گونه كه اراده كند تفضّل كرده واو را تكريم مى‌نمايد ومقام او را از ديگر افراد بشر بالا مى‌برد، در عين اينكه مقام بشريت او محفوظ است؛ زيرا آن مقام ومنزلت وكمال، اكتسابى بوده وبه اذن وفضل واراده خداوند است نه به قوّت وتدبير وامر مخلوق، گرچه پيامبر(ص) باشد.
چه بسيار كمالاتى كه مطابق نصوص، حقّ خداوند متعال است ولى خداوند آنها را به اولياى خود ودر رأس آنها رسول گرامى اسلام مرحمت فرموده است كه از آن جمله عبارت است از:
1. شفاعت
خداوند سبحان در عين اينكه مى‌فرمايد: (قُلْ لِلّٰهِ الشَّفٰاعَةُ جَمِيعاً)؛ «بگو: تمام شفاعت از آنِ خداست». (زمر: 44)
ولى در حقّ ديگران نيز به اذن واراده خود ثابت كرده است؛ آنجا كه مى‌فرمايد: (مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ )؛ «كيست كه در نزد خدا جز به فرمان او شفاعت كند؟» (بقره: 255)