216 امن و حدود و قوانين را اجرا و به شكايات رسيدگى كند و حق مظلوم را از ظالم بستاند. در اين‌باره مسلم و احمد و عده‌اى ديگر، در حديثى از پيامبر (ص) آورده‌اند كه ايشان فرمود: «برخى از شماها بر برخى ديگر امير [و حاكم] هستيد و اين كرامت [و هديۀ] خدا بر اين امّت است». ¹

بنابراين، امارت و حكومت برخى از مسلمانان بر برخى ديگر، علاوه بر لزوم و ضرورت آن، نوعى كرامت و شرافت است كه خداوند متعال، اين امّت را به آن تكريم نموده است؛ چنان‌كه اين حديث بر آن دلالت دارد.

اما اگر مراد جزايرى از ولايت، «يارى و دوستى است»، آيۀ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِنٰاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيٰاءُ ² بر ثبوت آن دلالت مى‌كند.

اگر هم مراد او از ولايت، «اولويت در تصرف باشد»، اين همان معناى امامت و خلافت بلندمرتبه است كه اين آيات بر آن دلالت مى‌كنند: إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللّٰهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللّٰهِ هُمُ الْغٰالِبُونَ . ³ همچنين سخن پيامبر (ص) كه در غدير خم فرمود: «اى مردم، آيا من از خودتان به شما مقدّم‌تر نيستم؟» گفتند: «آرى، اى رسول خدا!» فرمود: «پس هركس من مولاى اويم، اين على [نيز]مولاى اوست، بار خدايا! دوست بدار دوستدار او را و دشمن‌بدار دشمن او را»، بر اين معنا دلالت مى‌كند.

دربارۀ «امامت» نيز كه يكى از معانى ولايت است (آخرين معناى ولايت كه در بالا گذشت) بايد گفت: خداوند متعال در بسيارى از آيات قرآن، آن را اثبات نموده و خبر