171 تَفْتَرُونَ ¹ و وَ لَيُسْئَلُنَّ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ عَمّٰا كٰانُوا يَفْتَرُونَ ²و إِنَّمٰا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لاٰ يُؤْمِنُونَ بِآيٰاتِ اللّٰهِ وَ أُولٰئِكَ هُمُ الْكٰاذِبُونَ . ³

اكنون اين سؤال مطرح است كه جزايرى از تكفير شيعه و نسبت‌دادن تهمت‌هاى بزرگ و ناروا به آنها چه هدفى دارد. درحالى‌كه تكفير مسلمان، به‌نوعى، به هلاكت‌انداختن خويش است كه به چند روايت دراين‌باره اشاره مى‌كنيم:

مسلم و عده‌اى ديگر، از ابن عمر چنين روايت كرده‌اند:

رسول خدا[ (ص) ] فرمود: «هر كس كه به برادر (دينى) خود بگويد اى كافر! كفر، يكى از آن دو را مى‌گيرد اگر چنان باشد كه او مى‌گويد، و الا به‌سوى او برمى‌گردد». ⁴

بخارى، مسلم، مالك، احمد و عده‌اى ديگر نيز از رسول خدا (ص) چنين نقل كرده‌اند: «اگر مردى برادرش را تكفير كند، به‌درستى كه كفر گريبان يكى از آن دو را مى‌گيرد». ⁵

علاوه بر اين، تكفير كسى كه شهادتين را بگويد، مخالفت آشكار با كلام بزرگان اهل سنّت است كه مى‌گويند: «جايز نيست هيچ يك از اهل قبله را به‌سبب گناهى تكفير كرد».

نووى مى‌گويد: «بدان كه مذهب اهل حق (اهل سنّت) اين است كه كسى از اهل قبله به‌سبب گناه تكفير نمى‌شود و اهل هوس و بدعت نيز تكفير نمى‌شوند». ⁶