154 إِلىٰ أُمِّ مُوسىٰ أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذٰا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ وَ لاٰ تَخٰافِي وَ لاٰ تَحْزَنِي إِنّٰا رَادُّوهُ إِلَيْكِ وَ جٰاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ . ¹

فخر رازى در تفسير آياتِ قٰالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يٰا مُوسىٰ وَ لَقَدْ مَنَنّٰا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرىٰ إِذْ أَوْحَيْنٰا إِلىٰ أُمِّكَ مٰا يُوحىٰ ² مى‌گويد:

بيشتر علما اتفاق‌نظر دارند كه مادر موسى عليه السلام جزء پيامبران نبوده است. پس جايز نيست مقصود از وحى در اين آيات، همان وحيى باشد كه به پيامبران مى‌شده است و چگونه چنين نگوييم، درحالى‌كه زن صلاحيت قضاوت و امامت را ندارد. بلكه نزد شافعى، حتى نمى‌تواند خود را [بدون اذن ولى] به تزويج كسى در بياورد. پس چگونه صلاحيت نبوت داشته باشد؟! دليل بر اين سخن، آيۀ وَ مٰا أَرْسَلْنٰا قَبْلَكَ إِلاّٰ رِجٰالاً نُوحِي إِلَيْهِمْ ³ است كه اين آيه به روشنى نبوت را ويژۀ مردان مى‌داند. باز هم وحى در قرآن به كار رفته، ولى نه در معناى نبوت: وَ أَوْحىٰ رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ ⁴ و فرمود: وَ إِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوٰارِيِّينَ ⁵. ⁶

قرطبى به نقل از ابن عباس مى‌گويد: «به او (مادر موسى) وحى شد چنان‌كه به انبيا وحى مى‌شد». ⁷