152در اينجا بايد گفت كه اصلاً مسئلۀ مورد بحث ما، تهمت و افترا نيست؛ زيرا اين حديث بيانگر تعريف و ستايش امام عليه السلام است، به اينكه ايشان با نثار جانش، شيعيان را حفظ نموده است. ازاين‌رو بايد پرسيد كه چگونه با اين حديث، به امام عليه السلام بهتان زده شده است؟!

البته جزايرى بسيار به خدا قسم مى‌خورد بر چيزهايى كه خود نمى‌داند. درحالى‌كه خداوند سبحان مى‌فرمايد: وَ لاٰ تَجْعَلُوا اللّٰهَ عُرْضَةً لِأَيْمٰانِكُمْ . ¹

اين سوگند از دو حال خارج نيست: يا اينكه او دروغگو است كه در اين صورت، قسم‌خوردن او حرام است؛ يا اينكه راستگو است. پس قسم‌خوردن او مكروه است. فخر رازى مى‌گويد:

ابومسلم اصفهانى، تفسير آيۀ وَ لاٰ تَجْعَلُوا اللّٰهَ عُرْضَةً لِأَيْمٰانِكُمْ را جلوگيرى از جرئت يافتن بر خدا به زياد قسم خوردن به نام او مى داند كه اين ، سخنى پسنديده است .

فخر در ادامه مى‌گويد:

خداوند متعال كسى را كه زياد قسم مى‌خورد، با آيۀ: وَ لاٰ تُطِعْ كُلَّ حَلاّٰفٍ مَهِينٍ ² نكوهش كرده و فرموده: وَ احْفَظُوا أَيْمٰانَكُمْ ³ و عرب، همواره انسان را به كم قسم‌خوردن مدح و ستايش مى‌كرده... حكمت كم قسم‌خوردن، آن است كه اگر كسى براى هر كم و زيادى، به خدا قسم بخورد، زبان او به قسم خوردن عادت مى‌كند و ديگر ارزش و اهميتى براى قسم، در دل باقى نمى‌ماند. ازاين‌رو از به دروغ قسم‌خوردن چنين كسى ايمن نيستيم. در نتيجه، هدف اصلى از قسم‌خوردن از بين خواهد رفت. همچنين، هرچه انسان خدا را