93رسيده است. ¹ وى براى فتوت حضرت علي(ع)، خبر مشهور:

«لا فَتَى إِلاَّ عَلِي، لاسَيْفَ إِلاَّ ذُوالْفَقار» را شاهد آورده ² و با تكيه بر اين دو آيه كريمه، آن را به تأييد رسانده است: وَ مِنَ النّٰاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغٰاءَ مَرْضٰاتِ اللّٰهِ (بقره: 207) و يُؤْثِرُونَ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كٰانَ بِهِمْ خَصٰاصَةٌ (حشر: 9). او همچنين، فتوت يك‌يك امامان را تأييد كرده است. ³ واعظ كاشفى پس از اثبات اينكه علي(ع) اصل فتوت است، سه فرزند وى، امام حسن(ع)، امام حسين(ع) و محمد بن حنفيه و نيز هفده تن از عناصر گوناگون را پيشروان فتوت اسلامى شمرده كه چهار تن از آن جمله در چهار قسمت ممالك اسلامى: ايران، مصر، روم و يمن، خليفه فتوت بوده‌اند. ⁴

پس از آن، فتيان صوفى را برشمرده و سلسله‌اى از ايشان ترتيب داده كه از طريق «نجم‌الدين كبرى» به «جنيد» و از او به «معروف كرخى» و سپس از طريق على بن موسى الرضا(ع) به رسول خدا(ص) پيوند يافته است. ⁵

از جمله آداب فتوت، آن است كه حلوايى كه با آتش تهيه شده باشد، صرف كنند. به گفته وى چنين حلوايى پس از اجتماع غدير خم، ميان مردم پخش گرديد. ⁶ بدين‌گونه نمادهاى تشيع شروع به جلوه‌نمايى مى‌كند. همچنين آنجا كه به شرح جشن‌هاى فتيان پرداخته است، به نقل از «فتوت‌نامه عبدالرزاق كاشانى»، نام دوازده امام يكى پس از ديگرى را