133 رفت موسى آتش آرد او به دست آتشى ديد او كه از آتش برست ¹

در واقع، بيت اول و دوم اشارتى است به آيه شريفه: وَ جٰاءَتْ سَيّٰارَةٌ فَأَرْسَلُوا وٰارِدَهُمْ (يوسف: 19) و بيت سوم، به اين آيه شريفه اشاره دارد:

إِذْ رَأىٰ نٰاراً فَقٰالَ لِأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ نٰاراً لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْهٰا بِقَبَسٍ (طه: 10)

هنگامى كه [از دور] آتشى مشاهده كرد و به خانواده خود گفت: [اندكى] درنگ كنيد كه من آتشى ديدم، شايد شعله‌اى از آن براى شما بياورم.

3. اتحاد عاشق و معشوق

بزرگان ما در حوزه عرفان اسلامى و حتى تفسير، از آيات قرآن، اين حقيقت را استنباط يا شهود كرده‌اند كه حقيقت در عالم هستى، خداى متعال است و جز او همه موجودات از مظاهر و تجليات آن حقيقت مطلق به‌شمار مى‌آيند. در اين ميان، ولى خدا يا انسان كامل، كسى است كه اين ظهور در او به كمال مى‌رسد و او عين مظهريت حق مى‌شود؛ به‌گونه‌اى كه هر چه از او تراوش مى‌كند، در واقع از مصدر غيب الهى است.

الف) آيات ناظر بر اتحاد عاشق و معشوق

مهم‌ترين اين آيات عبارتند از:

يك - آيه هفده سوره انفال

آنجا كه خداوند متعال مى‌فرمايد: وَ مٰا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لٰكِنَّ اللّٰهَ رَمىٰ ؛ «و اين تو نبودى [اى پيامبر كه خاك و سنگ به صورت آنها