70مىكنند، نسبت به زيبايى و آراستگى اهتمام بيشترى مىورزند. 1
تجربه نشان داده كه اگر اين حس تبرج و خودآرايى زنان در داخل محيط خانواده براى همسران و همجنسهاى خود باشد، آنها را از خودآرايى در مناظر عمومى و محضر بيگانگان بىنياز مىكند. ازاينرو مردان بايد به نياز زيباپسندانه همسران خويش اهميت بدهند و آن را سركوب نكنند تا به صورت ناهنجارى روانى ظاهر نشود. اگر زنان براى برآوردن اين نياز فطرى در محدوده خانواده آزاد باشند، خودآرايى به صورت منفى در جامعه گسترش نخواهد يافت. خودآرايى به شكل افراطى، نوعى بيمارى است كه به عشوهگرى، طنازى و دلربايى از آن ياد مىشود و ناشى از فشارهاى روانى فرد است.
«لمبروز» روانشناس معروف در كتاب «روح زن»
چنين نوشته است:
وقتى زن، مرد را نسبت به خود علاقهمند ديد و بهسوى او متمايل شد، منظور اصلى او در عشوهگرى و خودنمايى از بين مىرود؛ چنانكه مشاهده مىشود زنانى كه به شوهر و كودكان خود علاقه دارند، به كلى از اين عالم (عشوهگرى و دلبرى افراطى و