69سه - تبرج از ماده برج، به معناى ظهور و آشكار ساختن است و در اصطلاح به زنى كه زيبايىهايش را در برابر نامحرم ظاهر مىسازد، گفته مىشود. 1
در قرآن واژه تبرج به معناى خودنمايى به كار رفته است؛ زنانى كه به هر وسيله مىكوشند تا خود را در جامعه نشان دهند، متبرّج ناميده مىشوند. به ابزار و آلات تزيينى كه شخص به خود مىآويزد و با سر و صدا، توجه ديگران را برمىانگيزد، «متبرجات» گفته مىشود. البته متبرجات به هرگونه وسيلهاى كه توجه ديگران را برانگيزد گفته مىشود. بر اين اساس در كاربرد قرآنى، متبرجات هر چيزى است كه به شكل خاصى، شخص را در چشم ديگران قرار مىدهد و جلب توجه مىنمايد. به زنانى هم كه خود را به وسيله نوع پوشش و آرايش در چشم مردان مىآورند، متبرج و خودنما مىگويند.
گفتنى است زنان از نظر روانى، داراى ويژگى ديگرخواهى هستند و همين، موجب خودآرايى در آنان مىشود. درواقع، زنان به عرضه زيبايى خود نزد ديگران، بيش از خود زيبايى، علاقه نشان مىدهند؛ ازاينرو، در محيط خانه كمتر به زيبايىهاى خود توجه دارند. ولى هنگامىكه در مجالس و محافل عمومى شركت