115او سبقت نگرفته وآيندگان نيز او را درك نخواهند كرد. او هميشه همراه رسولخدا(ص) جهاد مىكرد وبا جان خود از او دفاع مىنمود. رسولخدا(ص) او را با پرچمش راهنمايى مىكرد. جبرئيل در طرف راست او وميكائيل در طرف چپ او بودند، واز جنگ باز نمىگشت تا خداوند پيروزى را بر دستان او قرار مىداد. او در شبى وفات يافت كه عيسى بن مريم به آسمان عروج نمود، ويوشع بن نون وفات يافت. وهيچ زردى وسفيدى (طلا ونقرهاى) را بر جاى نگذاشت جز هفتصد درهم از زيادى اموالش كه مىخواست با آن خادمى براى خانوادهاش تهيه كند. آن گاه بغض گلوى او را فشرد وگريست ومردم نيز با او گريستند...
20. گريه امام حسين(ع) در سوگ برادرش عباس(ع)
قندوزى حنفى نقل مىكند:
فضربه رجل منهم بعمود من حديد علي رأسه الشريف ففلق هامته فوقع علي الأرض وهو يقول: يا اباعبدالله! يا حسين! عليك منّي السلام. فقال الامام: واعباساه، وامهجة قلباه وحمل عليهم وكشفهم عنه ونزل اليه وحمله علي
جواده فادخله الخيمة وبكي بكاءاً شديداً وقال: جزاك الله عنّي خير الجزاء... 1
مردى با عمودى از آهن بر سر شريف عباس(ع) كوبيد كه فرقش را شكافت وبر زمين افتاد وفرياد برآورد: اى اباعبدالله! اى حسين! سلام من بر تو باد. امام فرمود: واى بر عباسم، واى بر خون دلم