62ترس گرفته شده است. خداوند مىفرمايد: وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً ؛ «و ترسشان را به امنيت و آرامش مبدل مىكند». (نور: 55) 1 همچنين مىگويد: «ايمان در اصطلاح به معناى تصديق قلبى است. اما اقرار زبانى در صورتى ركن است كه مورد درخواست قرار گيرد. اين نظر از «ابوحنيفه» و «ابنالهمام» نقل شده است». 2
«شيخ عبدالحق دهلوى» نيز مىگويد:
ايمان در شرع، عبارت است از گرويدن به آنچه پيغمبر خدا(صلى الله عليه و آله) از نزد خداى تعالى آورده است. هرچند تصديق اجمالى براى تحقق ايمان كفايت مىكند، اما درجه ايمان تفصيلى كاملتر است. بايد دانست كه مجرد علم به راستگويى پيامبر(صلى الله عليه و آله) در حصول ايمان كافى نيست، مگر به تصديق و تسليمى كه باطن بر آن قرار و آرام گيرد تا از زمره اهل كبر و عناد بيرون رود كه با علم، راه انكار را مىپيمايند و كفر مىورزند؛ چنانكه خداوند بزرگ مىفرمايد: وَ جَحَدُوا بِهٰا وَ اسْتَيْقَنَتْهٰا أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا . 3
ايمان در روايات اهل سنت چنين تعريف شده است: «ايمان به خدا، فرشتگان و قيامت». اسلام نيز به عبادت خدا، شرك نورزيدن، اقامه نماز، پرداخت زكات واجب و روزه ماه رمضان تعريف شده است. 4
احاديث با اين تعبير در منابع اهل سنت متواتر، و محدوده اسلام و