56
نهي تكفير اهل قبله
علماى شيعه و سنى نيز با بهرهگيرى از روايات، از تكفير اهل قبله نهى كردهاند. «ملا على القارى هروى» از علماى اهل سنت مىنويسد: «از ابوحنيفه روايت شده است ما هيچيك از اهل قبله را تكفير نمىكنيم و بيشتر فقها هم بر اين عقيدهاند». معناى «اهل قبله» براساس تصريح اهل سنت نيز به اين معنا نيست كه حتماً هر وعده نماز بخواند، بلكه ملاك اين است كه منكر ضرورى دين نباشد.
«ابنعابدين» نيز در «حاشية الدرالمختار» مىگويد:
و بدان، حق اين است كه فتوا بر كفر هيچ مسلمانى جايز نيست كه مىتوان كلامش را به نيكويى حمل كرد يا در كفر آن شخص اختلاف باشد؛ هرچند احتمال ضعيفى به كفرش داده شود. 1
بنابراين تكفير در صورتى جايز است كه شخص، منكر ضرورى دين شود يا با رد توحيد، نبوت و... از دين خارج شده باشد. اما انجامدادن حتى گناه كبيرهبا اعتقاد به گناه بودنش، فرد را از دين خارج نمىكند.
در نتيجه، شيعه و سنى معتقدند كه گوينده شهادتين، مسلمان است و اگر چنين شخصى به احكام دين هم عمل نكند، از دين خارج نمىشود؛ هرچند اين اسلام براى او در روز قيامت نجاتدهنده نيست.
كفر
كفر در لغت به معناى پوشاندن است. راغب در مفردات مىگويد:
كفر در لغت به معناى پوشاندن شىء است و شب را براى آن