225نبودند. ¹ همچنين در آيه خمس، هيچ‌گونه حقى را براى اهل بيت قائل نيستند. و حال آنكه به گفته مفسران سه آيه مربوط به مودت قربى در مدينه نازل شد.

نكته ديگر اين است كه خداوند درباره فضيلت اهل بيت(عليهم السلام) مى‌فرمايد: «بگو هيچ‌گونه اجر و پاداشى از شما درخواست نمى‌كنم جز دوست داشتن نزديكانم (اهل بيتم)» ² ولى آنان مى‌گويند اين سخن درست نيست؛ زيرا اجر خواستن از ويژگى‌هاى اهل دنياست و چنين سخنى متهم‌كردن پيامبر(صلى الله عليه و آله) است. ³

همچنين مى‌گويند كه اعتراض على(عليه السلام) به خلافت ابوبكر براى اين نبود كه حق با على(عليه السلام) بود، بلكه او اعتراض داشت كه چرا در شوراى سقيفه نبوده است. بنابراين اعتراض على(عليه السلام) جايى ندارد؛ زيرا افراد زيادى در آن شورا نبودند و از مهاجران، فقط عمر، ابوبكر و ابوعبيده بودند. ⁴ همچنين نسبت هذيان به پيامبر از سوى عمر را دروغ محض مى‌خوانند و مى‌گويند:

چيزى كه پيامبر(صلى الله عليه و آله) مى‌خواست بنويسد، اگر واجب بود، طعن بر او وارد است كه چرا تا آن موقع نگفته بود. افزون‌بر اينكه با آيه اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ منافات دارد؛ زيرا هرچه لازم و واجب بود، پيامبر(صلى الله عليه و آله) بيان كرد. اگر هم مستحب بود