146خداوند مىفرمايد: «[او] دانشى از كتاب [آسمانى] داشت». 1 دانشى كه ديگران از آن بىبهره بودند كه در واقع، همان اطلاع از غيب است.
بنابراين پيامبرى كه علم كل كتاب نزد اوست و خداوند آنان را از غيب آگاه مىكند، چگونه نتواند از غيب خبر دهد.
اين عقيده آنان ضمن مخالفت با آيات قرآن، با سيره سلف مخالف است؛ زيرا آنانپس از مرگ پيامبر(صلى الله عليه و آله) به سوى قبر ايشان مىآمدند و از آن حضرت با خواندن همين آيات، طلب بخشش مىكردند و به آن حضرت متوسل مىشدند. اين جريان مصاديق زيادى دارد كه برخى از آنها را تقىالدين سبكى شافعى در شفاء السقامآورده است. 2
توسل به انبيا
از موضعگيرىهاى ديگر وهابيت در مورد انبيا و اوليا، جلوگيرى از توسل به آنان و زيارتشان است. اين نظريه شوراى فتواى وهابيان است كه مىنويسند: «توسل به ذات پيامبر و غير او (از انبيا و صالحان) جايز نيست. همچنين توسل به آبروى پيامبر(صلى الله عليه و آله) و غير او حرام است». 3
اين سخن وهابيان مخالف با سيره عملى صحابه و مسلمانان در زمان حيات و وفات رسول خداست زيرا ابنتيميه در كتاب «مجموعة الرسائل» مىگويد:
اهل علم اجماع دارند كه اصحاب در زمان آن حضرت، به او