126خالص كرده، و براى آنان آمرزش و پاداش عظيمى است.
و قومى را هم مذمت كرد و فرمود: إِنَّ الَّذِينَ يُنٰادُونَكَ مِنْ وَرٰاءِ الْحُجُرٰاتِ أَكْثَرُهُمْ لاٰ يَعْقِلُونَ ؛ «كسانى كه تو را از پشت حجرهها بلند صدا مىزنند، بيشترشان نمىفهمند». (حجرات: 4) به يقين احترام پيغمبرى كه از دنيا رفته، همانند زنده بودن اوست.
سپس منصور آرام شد و گفت: «اى ابا عبدالله! (مالك) رو به قبله بايستم و دعا كنميا رو به سوى رسول خدا».
مالك گفت:
براى چه از او درحالىكه وسيله تو و وسيله پدرت آدم(عليه السلام) به سوى خدا و روز قيامت است، روىگردان باشى. رو به سوى او دعا كن و از او طلب شفاعت كن تا تو را شفاعت كند. خداوند در آيه 64 سوره نساء فرمود: «اگر اين مخالفان هنگامى كه به خود ستم مىكردند [و فرمانهاى خدا را زير پا مىگذاردند] به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنان استغفار مىكرد، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند». 1
اين رفتار مالك با منصور دوانيقى، نشان از اعتقاد او به حيات برزخى پيامبر(صلى الله عليه و آله) و حاضر و ناظر بودن آن حضرت دارد.
با توجه به اين دلايل، بسيارى از انديشمندان شيعه و سنى درباره برزخ و سودمندى ارتباط با مردگان، سخن گفتهاند.