110
وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلاً صٰالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً عَسَى اللّٰهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللّٰهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ) (توبه: 102)
و گروهى ديگر، به گناهان خود اعتراف كردهاند و كار خوب و بد را به هم آميختهاند. اميد مىرود كه خداوند توبه آنان را بپذيرد. به يقين، خداوند آمرزنده و مهربان است.
اينان كسانىاند كه اعمال صالحشان را با كردار زشت مخلوط كردهاند، ولى كارهاى نيكشان به گونهاى نبوده است كه در زمره گروه اول قرار گيرند و اعمال زشتشان نيز به اندازهاى نبوده است كه سبب انحطاط آنان شود و آنان را در زمره گروه دوم قرار دهد.
ما براى اين گروه، دعا مىكنيم و اميدواريم كه خداوند توبه و مغفرتش را شامل حالشان گرداند. به اعتقاد ما، اين گروه چنان قداستى ندارند كه آنان را از هرگونه مذمت و نكوهشى دور كند، يا به منزلت و مقامى نزد خدا رسيده باشند كه رسيدن به آن، براى ديگران امكان نداشته باشد.
اين، اعتقاد شيعه درباره صحابه پيامبر(صلى الله عليه و آله ) است و هركسى چيز ديگرى به آنان نسبت دهد، يا جاهل و ناآگاه است و در نقل قولش بدون تحقيق و دقت سخن مىگويد، يا دروغبافى است كه بر شيعه افترا مىبندد. بههرحال، در كتابهاى اعتقادى شيعه به آنچه درباره صحابه گفته شد، تصريح شدهاست. اكنون براى نمونه به سخن سيد عبدالحسين شرف الدين موسوى اشاره مىكنيم:
كسى كه از ديدگاه ما درباره صحابه آگاه باشد، آن را ديدگاهى متعادل مىيابد؛ بدون اينكه درباره آنان مانند بيشتر اهل تسنن افراط كنيم و بگوييم هركسى كه پيامبر(صلى الله عليه و آله ) را ديده يا سخنانش را شنيده باشد، عادل است يا مانند غاليان و