98زشتى‌ها و گناهان، با ارشاد امام دور سازد. امام، خليفه پيامبر خدا(ص) است كه ارسال او نيز از الطاف الهى بر امت است. پس امامت از امور لازمى است كه هيچ‌گاه دنيا نمى‌تواند از آن تهى باشد.

نصوص شريفى در دست است كه نشان مى‌دهد رسول خدا(ص) در مواضع گوناگون و مهم تاريخى، از روزهاى نخست بعثت تا هجرت و وداع پايانى رحلت، بر اين موضع تأكيد ورزيده است.

مجموعه نصوص سنت شريف كه به پيامبر گرامى اسلام(ص) اسناد داده شده و درستى آنها به تواتر و اجماع و شهرت ثابت گرديده است، برهان قاطعى بر مقصود ماست.

احاديث صحيح نبوى كه ميان تمام عالمان اسلامى مورد اتفاق است و همه درباره آنها وحدت نظر دارند، نصوص گوناگونى را بيان داشته است. اين نصوص بر لزوم وجود امامى دلالت دارد كه شخص مسلمان بايد او را بشناسد تا بر فطرت توحيد بميرد. پس چنانچه امام را نشناسد و به او معتقد نباشد، به مرگ جاهليت مى‌ميرد.

از آن جمله، اين سخن پيامبر(ص) است كه فرمود: «هركس بميرد و امام زمانش را نشناسد، بر مرگ جاهليت مرده است». ¹ آن حضرت در حديثى ديگر فرموده است: «هركس بدون امام بميرد، بر مرگ جاهليت مرده است». ²