62دنيا از ظلم و ستم پر شده و نوميدى بر همه‌جا سايه افكنده است و صداى عدالت به گوش نمى‌رسد. آن‌گاه است كه حضرت مهدى(عج)، همچون يك گشايش عام، دنيا را از عدالت، رحمت و نيكى پر مى‌سازد. به همين جهت شخص منكر از روى درماندگى به اين حقيقت اعتراف نموده و مى‌گويد:
شيوع و انتشار اين نظريه در ميان ستمديدگان امرى طبيعى است و پرتوى است كه در تاريكى مى‌تابد و بوستان سرسبز آرزو و دنياى امن انسان شكست خورده به شمار مى‌رود. 1
درحالى‌كه اگر چيزى طبيعى باشد، چنين چيزى سنت خداوند در ميان آفريدگان نيز است. ولى او اين حقيقت را فراموش مى‌كند و بار ديگر بر جنبه سلبى قضيه تأكيد مى‌ورزد و مى‌گويد:
تسليم‌شدن به ظلم، به اميد آنكه روزى فرستاده‌اى الهى بيايد و آن را از ميان بردارد، كارى بيهوده و موجب تخدير مردم است. انتظار امرى است غير قابل تحقق كه ملل اسلامى را به اين سو سوق مى‌دهد تا راه رهايى را در بيرون از سنت‌هاى خداوند در آفرينش جست‌وجو كند. 2
در پاسخ بايد گفت:
1. نفس آرزو، انگيزه‌اى براى تسليم‌ناپذيرى است. وگرنه آرزو خوانده نمى‌شد؛ زيرا اگر چيزى آرزو و مانع نوميدى باشد، تحقق يافتن يا نيافتن امر ديگرى در آن مؤثر نيست.
ازاين‌رو، آرزو گاه به نوميدى مى‌انجامد و گاه صورت تحقق به خود